Ook de vrije ballen ga ik hier niet opeisen, hoewel ik die bij Dindoa ook ooit wel heb genomen. Ik wil wel graag iets bijdragen als dat kan, door de kennis die ik heb meegekregen over te brengen.” Na twee keer trainen stond Benard al in de basis en ze droeg zelfs al de aanvoerdersband. “In die wedstrijd, tegen De Corvers, was onze aanvoerster Mariëlle Lavèn reserve. Maar dat ik de band kreeg, vond ik op zich wel frappant.”

Wolderwijd heeft veel potentie, vindt Benard. “Het aantal doelpunten is de laatste wedstrijden flink omhoog gegaan en tegen De Corvers (19-15 winst) speelden we een dijk van het eerste helft. Het spel ging heel snel en soepel en Ewoud zei in de rust dat hij naar een eersteklasser had zitten kijken. Het team is heel gedreven, maar soms nog wat onervaren. Sommige tegenstanders hebben dan juist wel de ervaring en kunnen die gedrevenheid tegen je te laten werken. Vanaf de kant probeert Ewoud iedereen dan een beetje rustig te houden en binnen de lijnen probeer ik die ‘trucjes’ te benoemen.”

Amper een jaar nadat ze was doorgebroken bij overgangsklasser Dindoa, besloot Anne Benard aan het eind van het seizoen 2008-2009 al op 21-jarige leeftijd een punt achter het korfbal op niveau te zetten. “Ik speelde al langer met die gedachte, want de weegschaal van tijd en plezier begon scheef te hangen. Het was zo tijdrovend dat het plezier dat ik ervoor terug kreeg daar niet meer tegenop woog. Op den duur merkte ik dat er meer was dan alleen korfbal. Dat koste wat kost aanwezig zijn en het ‘bloed, zweet en tranen’ wilde ik niet meer.”

Nadat ze anderhalf jaar ‘niks’ had gedaan, begon Benard het spelletje toch te missen. “Afgelopen zomer vroeg Ben Scharft, een bestuurslid van Wolderwijd dat hier vier huizen verderop woont, al of ik niet ‘die korfbalster’ was. In januari ben ik naar hem toe gegaan en heb ik gevraagd of ik bij Wolderwijd mee kon trainen”, vertelt de sinds oktober 2009 in Zeewolde woonachtige Ermelose. “Korfbal blijft leuk, maar ik zie het nu puur als hobby. Ik heb meteen gevraagd hoe dat bij Wolderwijd zat. Hier beginnen we om kwart voor 8 en is het om half 10 ook klaar.
Ik werk al vanaf mijn twintigste in het basisonderwijs en geef les op een school in Hilversum aan groep nul tot en met twee. Dan ben ik verantwoordelijk voor 25 kinderen, die veel energie geven en kosten, en kan ik mij geen inzakmomentje veroorloven.

Bij Dindoa zat ik na de trainingen nog vol adrenaline en kon ik niet in slaap komen, terwijl ik juist veel slaap nodig heb. De wekker ging wel om zes uur of half zeven en ik merkte dat ik niet fit was. Ik wil hier op de trainingen wel aanwezig zijn, maar als het niet kan, dan is dat nou eenmaal zo. Als ik nu een ouderavond of cursus heb, dan gaat dat voor. En een familieweekend sla ik ook niet over.

Het is veel vrijblijvender, maar de mentaliteit en gedrevenheid in het veld is hier net zoals bij Dindoa. Ook bij Wolderwijd wil iedereen winnen en het onderste uit de kan halen.”

Plaats reactie